Op 11 april 1970 werd de Apollo 13 gelanceerd. Na 56 uur vond een elektrische storing plaats, de missie werd afgebroken en de bemanning moest vluchten van de commandomodule naar de maanlander.

Helaas waren de kooldioxidefilters in de maanlander ontworpen voor 2 personen voor 2 dagen, de tijd die nodig was om een maanlanding te maken. Maar nu moesten drie astronauten de maanlander gebruiken om naar de aarde terug te keren, waarvoor ze 4 dagen nodig hadden.



De vierkante kooldioxidefilters in de verlaten commandomodule hadden wel de juiste capaciteit, maar pasten niet in de filterkoker van de maanlander. Met behulp van de technici op aarde en beschikbare materialen zoals plastic zakken, karton van logboeken en plakband lukte het de astronauten om een geimproviseerde adapter te bouwen voor de vierkante grote filters.



De oplossing werd direct in gebruik genomen. Het was verre van optimaal, maar werkte bevredigend.

Satisficing
Het is niet altijd de beste beslissing om te gaan voor een optimale oplossing. In bepaalde gevallen wordt de succeskans van een ontwerp groter door oplossingen die globaal voldoen (satisfice). Er zijn drie soorten problemen waar satisficing moet worden overwogen: zeer complexe problemen, door tijd sterk begrensde problemen of problemen waarbij alles wat extra is leidt tot verminderde opbrengst.

De ontwerpers van Swatch waren zich bijvoorbeeld bewust dat horloges met een nog hogere accuratesse de klanten niet extra aanspraken. Een accuratesse van minder dan een minuut op een dag was nauwkeurig genoeg. Deze "goed-genoeg" standaard stelde de ontwerpers van Swatch in staat hun inspanningen te richten op stijl en kostenbesparing in plaats van op een verdere optimalisering van de accuratesse.